یکی از محافظ‌ ها با کودکی که کنار پدربزرگش نشسته بود شوخی می‌کرد و می‌خندید! چشمم از تعجب گرد شده بود؛ حفاظت و شوخی؟ حفاظت مهربان شده بود (البته همیشه مهربان است!) این را خلوتی حسینیه می‌گفت و پسربچه‌ای که عرض حسینیه را با سرعت می‌دوید تا نزدیکی صندلی روی سکوی و برمی‌گشت و این کار را به عنوان سرگرمی ادامه می‌داد!

از قسمت خانم‌ها فاصله داشتم اما از همهمه‌ها و رفت و آمدهایشان معلوم بود که آن طرف هم بازار گپ و گفت همسایه‌ها گرم است. ترکیب تیپ و مدل میهمانان امروز، مثل دیدارهای عمومی نبود و صدای کودکان از قسمت زنانه قطع نمی‌شد. یک پیرزن هم با چادرنمازش آمده بود؛ یکدست سفید، روی صندلی نشسته بود و ذکر می‌گفت.

کنار دستم پیرمردی ازاهالی محل نشسته بود. از مشکلات همسایگی با بیت رهبری پرسیدم. از شلوغی شب‌های فاطمیه و محرم گفت و از مشکلات پارک کردن ماشین در نزدیک خانه‌شان، چون برای پارک کردن باید آرم داشته باشد و البته ‌گفت که سکوت و امنیت این منطقه به همه چیز می‌ارزد.

وسط درد و دلِ پیرمرد، صدای صلوات آمد و میزبان جمع همسایگی، وارد حسینیه شد و به سمت همسایه‌ها رفت و لبخندی زد. چند کلامی با آنها که جلوتر بودند، صحبت کرد و بعد رفت روی صندلی نشست و قاری، قرآن را شروع کرد.
 
شیطنت گروه چهارنفره پسر بچه‌ها که با ورود آقا کم شده بود دوباره گل کرد. گاهی برای آقا دست تکان می‌دادند و ایشان هم وسط قرآن، با لبخند، جواب‌‌شان را می‌داد.
 
نیم ساعت مانده به اذان، همسایه میزبان، به میهمانان خوشامد گفت: «عرض خوش آمد به همسایگان محترم که توفیق پیدا کردیم افطار را در معیت شما باشیم... همسایگی بیش از اینها اقتضا دارد؛ اما همه شما می‌دانید که مجال این کار برای ما کم است...» و بعد هم یک توصیه که: «شما دراین مجموعه همسایگی سعی کنید وسیله خیر باشید برای همسایگان» و بعد به شوخی گفت: «حالا منهای ما...»
 
چیزی به اذان مغرب دومین جمعه رمضان 1431 نمانده بود که رهبر رفت به سمت صف نماز و درسجاده به انتظار اذان ماند. بقیه هم توی صف‌ها جاگیر شدند. یکی از مسئولین اجرایی مراسم رفت سراغ موسپیدهای محل و دعوت‌شان کرد که به صف‌ اول نماز.

چهار پنج تا از بچه‌هایی که انتهای حسینیه مشغول بازی بودند، آمدند کنار من در صف ایستادند. اسم یکی‌شان پدرام بود و می ‌گفت بعد ازظهرها با دوستانش، انتهای کوچه کشوردوست فوتبال بازی می‌کنند. دیده بودم‌شان که گاهی در ورودی بیت، دروازه بازی‌شان می‌شود؛ و گاهی توپ‌شان سوت می‌شود توی محوطه!

صدای تکبیرة‌الاحرام رهبر را که شنیدم، پسر بچه‌ دیگری را دیدم که روی فن‌کوئل ایستاده تا رهبر را ببیند. تا متوجه نگاه من شد، از آنجا پرید پایین و دستی به موهای سیخ سیخی‌اش کشید و رفت کنار دوستانش در صف نماز.
 
بعد از نماز عده‌ای زودتر سر سفره رفتند تا موقع افطار نزدیک رهبر باشند و عده‌ای دیگر هم رفتند سراغ ایشان که هنوز در سجاده نشسته بود. زرنگ‌تر از همه، دختر کوچولو‌یی بود که رفت و چفیه آقا را گرفت برای خودش.

دوباره موقعیت فراهم شد که با یکی دوتا ازهمسایه‌ها گپ بزنم واین به قیمت از دست دادن جای خوب سفره تمام شد وسر سفره، مجبور بودم که چند لقمه یک‌بار، بچرخم تا رهبر را ببینم که چه می‌کند.

چای، خرما، نان و پنیر و سبزی ویک ظرف زرشک پلو با مرغ، محتویات سفره میزبان را تشکیل می‌داد که برای همسایه‌ های  بیست و یک ساله‌اش تهیه دیده بود. خودش هم اول، اهل سفره را دعوت و بعد با خرمایی، روزه را باز کرد.
 
آقا بر خلاف دیدارهای رسمی، بعد از افطار حسینیه را ترک نکرد و بیشتر پای سفره ‌ماند. چندنفر از مردها، بچه‌هایشان را ‌بردند پیش آقا و ایشان هم دستی می‌کشید بر سر این نوزادان محل! مردی که می‌خواست دختر کوچکش را ببرد جلو؛ رو کرد به قسمت خانم‌ها واسم دخترش را صدا زد؛ همین صدا کردن کافی بود تا نگاه‌ها برگردد به آن طرف وهمه هجوم ببرند سمت رهبر.

همسایه‌ها دور رهبر حلقه زده بودند و من دیگر او را نمی‌دیدم؛ تا وقتی که دستش را برای خداحافظی بالا ‌آورد و دست تکان داد و آرام از حسینیه خارج شد.
 
بعد از رفتن رهبر، جمع‌های خانوادگی ودوستانه چندنفری درحسینیه تشکیل شده بود و همسایه‌ها هم که انگار تازه بعد از مدتها مجال دید و بازدید پیدا کرده بودند. سروصدا و بازی پسربچه‌ها هنوز ادامه داشت که من هم همراه بعضی دیگر ازحسینیه خارج شدم.

هرکس به سمت خانه‌اش در کوچه‌های اطراف می‌ر‌فت به جز من که باید خودم را می‌رساندم آن طرف تهران!